آتني بادي هاي La، سندرم شوگرن-Anti-SS-B (La)
توضیح کوتاهی برای این آزمایش در API ثبت نشده است.
سندرم شوگرنSjogren’s syndrome (SS) یک بیماری مزمن، خودایمنی و سیستمیک التهابی است که به طور اصلی غدد اگزوکرین (غدد برون ریز) را تحت تاثیر قرار می دهد. سندرم شوگرن به عنوان یک بیماری اتوایمیون ناهمگن در نظر گرفته شده است که دارای هر دو ویژگی های اختصاصی بافت و سیستمیک می باشد و شامل طیف گسترده ای از اختلالات بالینی است. در اثر بروز این بیماری در بدن به طور خودکار آنتی بادی هایی به نامهای Anti-Ro/SSA, Anti-La/SSB- Anti-nuclear antibodies (ANA) – Rheumatoid factors (RF) تولید می شود. که SSA و SSB شایع ترین انواع آن هستند. آنتی بادی Anti-Ro / SSA می تواند تنها یا همزمان با آنتی بادی های anti-La / SSB شناسایی شود، در حالی که مثبت بودن Anti-La / SSB به تنهایی نادر است. به طور کلی، آنتی بادی های anti-Ro / SSA و anti-La / SSB با سن کمتر در هنگام تشخیص، دروه طولانی تر بیماری، تخریب شدیدتر غدد اگزوکرین، بزرگتر شدن غده پاروتید و حمله شدیدتر لنفوسیتها به غدد بزاقی، مرتبط است. هر دو آنتیژن (Anti-SSA و Anti-SSB) از گروه آنتیژنهای قابل استخراج هستهای (ENA) میباشند. نقش SS-B به عنوان پروتئین کمکی برای آنزیم RNA polymerase III شناخته شده است، در حین فرآیند رونویسی، SS-B به RNA حاصل چسبیده و بعد از اتمام فرآیند جدا میگردد. نام این دو آنتیژن را از بیماری مربوطه به آن یعنی سندروم شوگرن (Sjogren Syndrome) اخذ کردهاند تحت عنوان آنتیژنهای A و B سندروم شوگرن و حروف Ro و La را نیز از نام اولین بیمارانیکه این دو آنتیژن ابتدا در آنها یافت شده گرفتهاند. Anti-SSB را عمدتا در زنان مبتلا به سندروم شوگرن (40 تا 95%) و SLE (10 تا 20%) یافت میکنیم. به گونهایکه نسبت یافت شده این آنتی بادی در زنان به مردان 29 به 1 میباشد
چرا آزمایش Anti-La (SSB) درخواست می شود؟
تست Anti-La (SSB) برای چندین هدف مهم در زمینه علوم آزمایشگاهی پزشکی و پزشکی بالینی درخواست می شود: تشخیص بیماری های خودایمنی: دلیل اصلی درخواست آزمایش Anti-La (SSB) کمک به تشخیص بیماری های خود ایمنی، به ویژه سندرم شوگرن و لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) است. این آنتی بادی ها نشانگرهای اختصاصی برای این شرایط در نظر گرفته می شوند. تأیید سندرم شوگرن: سندرم شوگرن یک اختلال خودایمنی مزمن است که عمدتاً غدد بزاقی و اشکی را تحت تأثیر قرار می دهد و منجر به خشکی دهان و خشکی چشم می شود. آنتیبادیهای Anti-La، همراه با آنتیبادیهای ضد SSA (Ro)، برای تأیید تشخیص سندرم شوگرن زمانی که بیمار با علائم مشخصه مراجعه میکند، استفاده میشود. معیارهای تشخیصی: آنتی بادی های Anti-La، هنگامی که همراه با آنتی بادی های ضد SSA شناسایی شوند، می توانند معیارهای تشخیصی سندرم شوگرن را برآورده کنند، به ویژه هنگامی که سایر شواهد بالینی و آزمایشگاهی از تشخیص حمایت می کنند. شناسایی زیرگروه: در لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE)، آنتی بادی های Anti-La یکی از بسیاری از اتوآنتی بادی هایی هستند که می توانند وجود داشته باشند. وجود این آنتی بادی ها می تواند به شناسایی زیرگروه های خاص یا تظاهرات بالینی در طیف گسترده تر SLE کمک کند. پایش بیماری: هنگامی که تشخیص سندرم شوگرن یا SLE مشخص شد، نظارت بر سطوح آنتی بادی های Anti-La (SSB) می تواند در ردیابی فعالیت بیماری و پاسخ به درمان مفید باشد. تغییرات در سطوح آنتی بادی در طول زمان می تواند بینش هایی را در مورد سیر بیماری ارائه دهد. روماتولوژی و ایمونولوژی: روماتولوژیست ها و ایمونولوژیست ها اغلب آزمایش های Anti-La (SSB) را به عنوان بخشی از ارزیابی خود از بیماران مشکوک به بیماری های خودایمنی برای کمک به تشخیص دقیق و هدایت تصمیمات درمانی سفارش می دهند. توجه به این نکته مهم است که تست Anti-La (SSB) تنها بخشی از پازل تشخیصی است و نتایج باید همیشه در چارچوب تظاهرات بالینی بیمار و سایر یافتههای آزمایشگاهی تفسیر شوند. این آزمایش ابزار ارزشمندی در دست متخصصان برای ارائه تشخیص دقیق و به موقع شرایط خودایمنی و نظارت بر پیشرفت بیماری است.