Factor VII

درباره آزمایش

فاکتور انعقادی VII آنزیمی از نوع سرین پروتئاز انسانی است که در آبشار انعقادی خارجی که منجر به لخته شدن خون می شود ، نقش دارد. هنگامی که آسیب عروقی وجود دارد ، فاکتور بافتی (TF) آزاد می شود که پس از آن با فاکتور VII تداخل می کند و منجر به تشکیل کمپلکس فعال VIIa می شود. سپس فاکتور VIIa تا زمان تشکیل لخته ، فاکتورهای انعقادی را در آبشار فعال می کند. فاکتور VII یک سرین پروتئاز وابسته به ویتامین K سنتز شده در کبد است، جزئی از مسیر انعقاد خارجی است و توسط زمان پروترومبین (PT) اندازه گیری می شود. نیمه عمر زیستی پلاسمایی فاکتور VII در حدود 3 تا 6 ساعت است. کمبود این فاکتور در افراد مستعد منجر به خونریزی می گردد. بیماری کبد، کمبود ویتامین K، و ضد انعقاد وارفارین می تواند باعث کاهش فعالیت فاکتورVII گردد. افراد هتروزیگوت به طور کلی سطح فعالیت 50٪ ≥ را دارا می باشند. افراد هموزیگوت معمولاً سطح فعالیت کمتر از 20 درصد دارند. نوزادان معمولا سطوح فعالیت 25٪≤ را دارا می باشند. کاربردهای بالینی: تشخیص نقص مادرزادی فاکتور VII انعقادی ارزیابی کمبود اکتسابی همراه با بیماری های کبدی، درمان با ضد انعقادی خوراکی و کمبود ویتامین K تعیین میزان ضد انعقاد وارفارین که با سطح پروتئین C مرتبط است. بررسی زمان پروترومبین طولانی شده (prolonged)

شرایط نمونه‌گیری

سوالات متداول