ANCA (IF)

درباره آزمایش

آزمایش آنتی بادی علیه سیتوپلاسم نوتروفیل (ANCA, MPO, PR3) : این آزمایش به دنبال آنتی‌بادی علیه سیتوپلاسم نوتروفیل (ANCA) در نمونه‌ای از خون شما است. آنتی‌بادی‌ها، پروتئین‌هایی هستند که سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با مواد خارجی مانند ویروس‌ها و باکتری‌ها تولید می‌کند؛ اما گاهی آنتی‌بادی‌ها به اشتباه به سلول‌های سالم بافت‌ها و اندام‌های خود حمله می‌کنند. این عارضه، یک بیماری خود-ایمنی نامیده می‌شود. ANCAها به سلول‌های سفید خون سالم به نام نوتروفیل حمله می‌کنند. این مسئله می‌تواند منجر به اختلالی به نام واسکولیت خود-ایمنی شود. انواع مختلفی از واسکولیت خود-ایمنی وجود دارد، که همه آنها موجب التهاب و تورم در رگ‌های خونی شما می‌شوند. وقتی این اتفاق می‌افتد، رگ‌های خونی شما باریک یا مسدود می‌شوند. این عارضه می‌تواند انواع مختلفی از مشکلات جدی سلامتی را ایجاد کند، بسته به این‌که کدام رگ‌های خونی در بدن شما تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند. آنچه در آزمایش ANCA اندازه‌گیری می‌شود: آنتی‌بادی علیه سیتوپلاسم نوتروفیل، اتوآنتی‌بادی‌های تولید شده توسط سیستم ایمنی بدن هستند که به اشتباه، پروتئین‌های خاصی درون نوتروفیل‌ها (نوعی گلبول سفید خون) را هدف قرار می‌دهند و به آنها حمله می‌کنند. آزمایش ANCA، میزان این اتوآنتی‌بادی‌ها را در خون تشخیص داده و اندازه‌گیری می‌کند. دو مورد از شایع‌ترین ANCAها آنتی‌بادی‌هایی هستند که پروتئین‌های میلوپروکسیداز (MPO) و پروتئیناز ۳ (PR3) را هدف قرار می‌دهند. اینها به ترتیب پانکاس و کانکاس نامیده می‌شوند. دو نوع تست ANCA وجود دارد: نوع اول ایمونوفلورسانس غیرمستقیم (IIF) نامیده می‌شود. برای این آزمایش، سِرم نمونه خون شما با نوتروفیل‌های روی اسلاید مخلوط می‌شود و هر ANCA در نمونه، به پروتئین‌های نوتروفیل متصل می‌شود. استفاده از یک آنتی‌بادی رنگ فلوروکروم بر روی اسلاید، با ANCAهای موجود واکنش نشان می‌دهد. این کار یک الگوی فلورسنت تولید می‌کند که می‌تواند در زیر میکروسکوپ دیده شود. این الگو ممکن است به عنوان سیتوپلاسم (cANCA)، اطراف هسته‌ای (pANCA) و یا ANCA غیرمعمول (X-ANCA) شناسایی شود. همچنین آزمایشگاه می‌تواند آنتی‌بادی‌های میلوپروکسیداز یا پروتئیناز ۳ را مستقیماً با استفاده از آزمایش ELISA آزمایش کند. اغلب ترکیبی از هر دو روش آزمایش فلورسنت و ELISA در صورت آزمایش موارد مشکوک به واسکولیت انجام می‌شود. ANCA ممکن است در چندین اختلال خود-ایمنی که باعث التهاب، آسیب بافت و نارسایی اندام می‌شوند، وجود داشته باشد: واسکولیت سیستمیک گروهی از اختلالات مرتبط با آسیب و تضعیف رگ‌های خونی است. این عارضه می‌تواند بر اثر باریک شدن و انسداد رگ‌های خونی و از دست دادن خون، باعث وارد شدن آسیب به بافت و اندام شود. همچنین می‌تواند موجب ضعف در مناطقی از دیواره رگ‌های خونی شود که با نام آنوریسم شناخته می‌شود و احتمال پارگی رگ در آن وجود دارد. علائمی که فرد مبتلا به واسکولیت سیستمیک تجربه می‌کند، به میزان فعالیت خود-ایمنی و قسمت‌های درگیر در بدن بستگی دارد. چند نوع واسکولیت سیستمیک با تولید ANCA ارتباط نزدیکی دارند: گرانولوماتوز با پلی‌آنژیت (گرانولوماتوز واگنر) پلی‌آنژیت میکروسکوپی گرانولوماتوز ائوزینوفیلی با پلی‌آنژیت (سندروم چرگ-اشتراوس) پلی‌آرتریت ندوزا (PAN) آنتی‌بادی‌های cANCA/PR3 اغلب در گرانولوماتوز با پلی‌آنژیت دیده می‌شوند و آنتی‌بادی‌های pANCA/MPO اغلب با پلی‌آنژیت میکروسکوپی مرتبط هستند. با این حال، هر دو حالت ممکن است در هر ۳ نوع (با درجه‌های مختلف واکنش) دیده شوند. کولیت اولسراتیو (UC) نوعی بیماری التهابی روده (IBD) است که با بافت‌های متورم و آسیب‌دیده در پوشش روده بزرگ همراه است. تشخیص UC از بیماری کرون (CD)، نوع دیگری از IBD که می‌تواند بر هر بخشی از دستگاه روده تأثیر بگذارد، دشوار است. وجود ANCA غیرمعمول در ۸۰٪ از بیماران مرتبط با UC است، در حالی که تنها ۲۰٪ از بیماران CD ممکن است مثبت باشند.